Nieuwe upload

Vandaag weer verschillende nieuwe upload gedaan. Om alles in goede volgorde te lezen bij Dode en levende schapen beginnen.

Nog een keer de Totara bijgevoegd, omdat ik hem zo mooi vind en omdat het een NZ native is in tegenstelling tot alle eiken etc.

Afronden

Zondag genoten van alles om ons heen en maandag hebben we alle klussen waar we mee bezig waren afgemaakt. Vooral opruimen. Het is nog steeds het mooiste weer van de wereld hier, al zit iedereen wel op regen te hopen. Wij niet. Toch merken we goed dat het meer herfst wordt want het zwembad is inmiddels wel erg koud geworden. ’s Nachts is heet soms maar 3 graden en dan moet de zon wel erg lang schijnen om het weer op te warmen tot aangename temp.Dinsdagochtend de auto ingepakt en ons huis schoon achtergelaten. Dino kwam al gedag zeggen en om 10 uur namen we afscheid van Diane. We hebben het met z’n allen prima naar het zin gehad, het zal er nu wel stil zijn. Alhoewel, die 4000 schapen en 600 koeien maken meer herrie dan wij.Via de Pie winkel in Wairoa zijn we naar de Hot Springs in Morere gereden. Weer een heerlijke warme pool waar we een uur hebben gedobberd. Nog een uurtje rijden en dan zij we weer in Gisborne, waar we weer een cabin nemen op onze bekende campsite.

Hellingen

Zaterdag 24 maart. Bob Berry heeft laten weten dat hij naar Hackfalls komt en wil graag door Dick rondgereden worden. Nou is de Mule in onderhoud en een gewone 4x4 kan hij niet rijden. Moet ik dus doen. Maar omdat ze veel eerder waren dan aangekondigd werden de plannen helemaal gewijzigd. Diane heeft hem naar de plaats van bestemming gebracht en wij zouden hem daar gaan opzoeken en vergezellen. En dan terug naar huis lopen.Toen we Bob vonden was hij al druk bezig met het labelen van zijn bomen en wel op de steile stukken van het arboretum. Met moeite maar zonder te vallen bereiken we hem. Zijn houding tov ons is gelukkig wel helemaal veranderd. Hij geeft antwoorden en probeert ook zelf het een en ander te vertellen. Maar alle ins en outs over de Mexicaanse eik gaan voor ons toch veel te ver. En de vragen die wij stellen zijn voor hem niet interessant. Maar goed, gelukkig waren we mee, want wat nog nooit gebeurd was in al die jaren dat Bob in dat arboretum heeft gewerkt, is dat hij onwel werd. Nadat hij al enkele keren had geklaagd dat hij er te oud voor werd, ging hij op een gegeven moment wat tegen een boom hangen. En even later zakte hij onderuit. Gelukkig konden we hem weer snel bij kennis krijgen. Toch nog iets te vroeg weer opgestaan en daar ging hij weer. Wat vond hij dat vervelend zeg! Nou wij ook natuurlijk. Dick had zijn farmbike wel in de buurt en met enige moeite konden we daar met z’n drieen op. Het pad waar we over moesten was niet erg duidelijk en we raakten nog bijna van het pad. Maar uiteindelijk kwam alles weer goed. En ook Anne was vandaag heel aangenaam. Ze zei geen lelijke dingen over alle veranderingen meer en drukte ons met name op het hart om na te gaan hoe het met Van Hoeij Smit is.

Lijsten

Bob Berry houdt niet van schapen, niet van koeien, niet van konijnen en ook niet van bomen. Hij is gewoon een verzamelaar. Van bomen en van kennis van bomen. Hij houdt vooral van inventariseren en lijsten maken. Tenminste dat denk ik na alles wat ik hier heb gezien.De verwoede manier van het beschermen van zijn verzameling tegen schapen, kalveren en konijnen is niet te beschrijven en moet hem kapitalen aan materiaal hebben gekost. Door het niet tijdig verwijderen van de spullen groeien de bomen er aan alle kanten doorheen en raken ze ook beschadigd. Maar ze overleven wel en tellen dus mee voor de verzameling.Inmiddels hebben we enkele oude catalogi gevonden van de verzameling bomen en struiken alhier. In 1963 had hij een geschreven ex. gemaakt, later typte hij ze. Nu staat alles (ca 3000) in excel en is hij bezig om ze met Google map op de juiste plaats te zetten. Zaterdag komt hij weer langs, kijken of we nog wat van hem te weten komen.
O ja, hoe gaat het nu hier. Nou heerlijk. We zitten/lopen/rijden hele dagen in het bos, doen de dingen die we zelf leuk vinden en waarvan we denken dat ze nodig zijn en als we geen zin hebben dan hoeven we niets. Verder maak ik dagelijks uitgebreide maaltijden, dat heb ik mijn hele leven nog niet zo vaak gedaan. Om een beetje uit te komen met de voorraad die we verleden week hebben ingeslagen moet ik nog wel eens wat creatief zijn. Zo zal ik ws wat vaker appel/perentaart moeten bakken omdat het brood opraakt. Geen straf hoor.
Vanochtend heb ik geholpen met de jonge stiertjes door de cattleshed te loodsen. Ze moesten allemaal een medicijn krijgen en ook nog geteld worden. 583. Vannacht hadden ze een omheining omgeduwd en kwamen ze in een stuk land met heel veel rododendrons. En natuurlijk hebben ze ervan gegeten en vanochtend zijn er enkele al ziek. Helaas zijn er ‘s middags al 4 dood

Vuren

Maandagmorgen is 5 graden Celsius. Gelukkig komt de zon al gauw, maar het duurt wel even voordat die wat warmte geeft. Toch besluit ik rond 9 uur om toch in de korte broek op stap te gaan. Eerst een beetje koud, maar al gauw is het weer gewoon lekker weer, zoals het meestal in NZ is. Ik heb vanochtend nog even mijn moeder gebeld, maartse buien in NL. Sneeuw op komst, wel late winter hoor. Db heeft een prachtige vuurplaats gemaakt en vandaag het vuur ontstoken. Hij had wel meer dan 1 lucifer nodig. Maar al gauw is het een zinderende vuurhoop en slepen we grote hoeveelheden hout aan. Helaas is de dag te kort om al het oude hout aan te slepen. Morgen verder dus.Donderdagmiddag mag db even bij Diane op het internet. Hij gaat gewassen, in schone kleren en met zijn laptop en rugzak op stap. Niet alleen op het internet, maar ook allerlei andere zaken bespreken. Voorbereidingen voor zijn komende verblijf hier (september tot februari) en om allerlei info te verkrijgen over het arboretum en haar geschiedenis en wat meer over de Berry familie. Na een lang gesprek gaat hij met veel info en oude documenten weer naar huis. Als het donker is kan je hier echt niet zonder zaklamp over het pad weer thuiskomen. Dus een forse uitglijer in het lange gras zorgde dat zijn witte broek prachtig groen kleurde.Db is nog steeds een beetje verbolgen over het feit dat Bob zich zo onbereikbaar opstelt en heeft een plan bedacht om Bob een hak te zetten. Hij wil gaan trouwen met Bobs zuster Isobel (97) want zij is ook nog mede eigenaar van het geheel. Ze zal vast geen 120 jaar worden.______________________________

Schapen

Vandaag is een groot deel van de schapen rondom ons huis gekomen. Gezellige drukte. Soms als ze te gulzig hebben gegeten gaan ze hoesten. Het is precies het geluid van een hoestend oud mannetje. In het donker eten ze trouwens gewoon door. Het is een maanloze avond en het is hier echt stikke donker, veel sterren te zien.

Dode en levende schapen

Nadat we vrijdag alle benodigde acties in Gisborne hadden gedaan, laadden we de auto vol met boodschappen om daarna direct naar Tiniroto te rijden. We denken daar nu nog 10 dagen te zijn, dus voor 10 dagen boodschappen mee. Fruit hoeft niet want dat kunnen we in overvloed plukken. Druiven, peren en appels, trouwens rapen we ook volop kastanjes en walnoten. Ik kan niet echt goed inschatten hoeveel we nodig hebben. Koek en snoepjes doen we dit keer maar wat minder, brood wat meer. Helaas ben ik de rozijnen vergeten, moet ik dus aan de appeltaart maar druiven toevoegen.Het bleek behoorlijk hard gewaaid te hebben, allerlei vazen en emmers die we buiten hadden staan lagen her en der verspreid. We richten ons huisje weer in en genieten weer van de rust en het uitzicht.Zaterdagmorgen ben ik weer enkele boompjes gaan bevrijden van de bescherming tegen de schapen, nu aan de overkant van het meer. Eerst dus een kwartier lopen en tussen de jonge stiertjes door. Ze zijn nieuwsgierig en bang tegelijk en ze blijven om me heen hangen.Via een schapenpaadje kwam ik weer boven op een heuvel en daar vond ik de eerste Mexicaanse eik. En nummer 2 en 3 volgden heel rap. Ze bestaan dus echt, maar je moet wel een beetje klimmen om ze te vinden. Db is weer naar de oude brandstapel om daar een beetje op te ruimen. Ooit heeft daar iemand een vuur gemaakt maar de boel is helemaal niet afgefikt en nu is het een grote houthoop met onkruid etc. In een arboretum hoort geen rotzooi dus opruimen maar. Nou heb ik al op meerdere plekken verzamelingen dood hout gezien, ook dat moet allemaal opgeruimd. Fikkie binnenkort?Zondag 18 maart is het ’s ochtends helemaal niet koud, maar de zon schijnt niet. Dikke bewolking, regen op komst? Ik maak een lange wandeling om weer nieuwe plekkies te ontdekken en om verschillende appelbomen op te sporen. Ik kom een biggetje tegen dat samen met een paard in de wei staat, vreemde combinatie. De appelbomen die in de catalogus staan kan ik echter niet vinden en ga daarom weer op zoek naar de eerste perenboom die we hadden gevonden. Wel een verschrikkelijk eind lopen. ’s Middags gaat het steeds harder waaien en we besluiten gewoon lekker te gaan lezen en luieren. De was die ik tussendoor even had opgehangen droogt als een tierelier, alleen moet ik telkens het wasrek van de grond rapen. De laatste kaarten die we nog hebben schrijven we nog even en als de wind wat minder wordt besluit ik ze even naar de brievenbus in het dorp te brengen. In ieder geval wordt de post maandags gehaald. Na een km rijden moet ik stoppen omdat er een groot deel van een Italiaanse populier op de weg ligt. Omdraaien kan niet, achteruitrijden vind ik veel te ver, dus maar eens kijken of ik hem zelf weg kan krijgen. Een groot deel van de stam is vermolmd en een deel afgebroken. Met heel veel gedoe heb ik eindelijk de weg vrij. Het begint weer wat harder te waaien en dat baart me wel zorgen. De populieren hier zijn allemaal geplant door de eerste settlers. Ze werden gebruik als afscheidingen. Lange rijen populieren zijn nog steeds overal te zien. Maar ze zijn echt oud en vermolmen van binnenuit. Met harde wind waait er nog wel eens een tussenuit. En ik zou er niet graag een op de auto krijgen. In de paddock achter de cattleyard lagen twee dode schapen. Db had er ook nog een gevonden die niet helemaal in orde leek. Dus wij er nog even naar toe. Inderdaad was het beestje niet lekker en wij probeerden hem achterop de Mule te leggen. Toen bleek die ineens wel te kunnen bewegen en dreigde eraf te springen. We zijn nog niet zo handig met die beesten, dus hebben we hem maar weer in de wei gezet. Op weg om Diane te waarschuwen vinden we nog een zieke. Toen die eenmaal op z’n poten stond kwam ze naar ons tóe lopen, dat is echt heel ongewoon. Diane weet prima methodes om de schaapjes te vervoeren en gaf ze thuis meteen medicijnen. Een of andere worm in de darmen.

Na twee weken weer on line

Na 2 weken zijn we weer even on line. Voordat we het cafe in gingen even wat genoten van de hier eeuwig geweldige worteltaart. En verder de info voor het rijbewijs van db opgehaald. Misschien dat hij over een week al een learners license heeft. Dan mag hij gewoon autorijden, als ik er maar naast zit om hem te coachen. Of iemand anders met een license.

In de mail lees ik dat mijn broer Kees in Tanzania is. Is dat helemaal onverwacht op komen zetten? En dan de angst voor het vliegen? En lees ik dat ze zelfs in business klas hebben gevlogen? Ik ben natuurlijk heel benieuwd naar de verdere verhalen. Over leeuwen, olifanten, kraanvogels, bateleurs etc.

En een schapenvacht voor Wilma A. We gaan er op letten. Het is nu geen scheertijd, maar er is vast nog wel wat te vinden.

Komende week zijn we weer onbereikbaar wat betreft telefoon en mail.

Groeten voor allen.

Wilma

Ferdi

Vrijdags in de internetwinkel las ik dat Ferdi (man van mijn vriendin Martine) maandag ervoor is overleden. Wetende dat geen enkele behandeling hem had geholpen en dat het steeds slechter met hem ging, schrok ik toch van het zo snelle overlijden. Dit droeve nieuws verandert wel de hele dag en de dagen erna. ’s Middags bedacht dat ik haar maar een brief zal sturen en geen email.

Lekker leventje 2

Woensdagmorgen lekker in ons eigen tempo wat gerommeld en gewerkt en ’s middags kregen we hulp. Met de trekker kwam Dino er even wat bomen uithalen om ze vervolgens elders weer te planten. Gaat wel heel wat sneller dan met de hand uitspitten, jammer dat hij niet overal bij kan met de trekker. Vooral weer lekker gezwommen en daarna weer een driegangen menu klaargemaakt. Even voor de duidelijkheid, als ik niet spreek over fish and chips maak ik dus zelf uitgebreide maaltijden klaar. Soep, salades, vlees, kumara, stoofperen en inmiddels heb ik de appeltaart als toe ook ontdekt. Helaas hebben we geen slagroom in huis, dat zou het helemaal toppie maken.
Donderdag een rustige dag in ons eigen tempo, totdat……… er een camper op de weg verschijnt en nog een en dus gauw maar eens kijken wat voor bezoek er aan komt. De mensen zeggen dat er wel 21 van die grote campers komen. Nou er is een parkeerplaats waar 3 gewone auto’s kunnen staan en ik loods de aankomende campers naar de cattleyard. Er is echt voldoende ruimte om ze allemaal kwijt te kunnen, maar erg goed rijden met die grote bakken lukt niet, laat staan parkeren. Verschillende vrouwen maken zich al druk over de terugweg: stel dat ze iemand op de oprijlaan (ca 2 km smalle ongeasfalteerde weg) tegenkomen, uitwijken kan niet op veel plaatsen. Enkele gaan ook echt een wandeling maken, anderen gaan al snel weer terug. De groep is met zijn allen op reis, omdat ze iets te vroeg op plaats van bestemming zouden aankomen was de voorste camper maar naar het arboretum gereden. En ze volgden allemaal, doet me wel aan schapen denken.
Vrijdag kwamen de bouwvakkers vast een begin maken met de verbouwing van het huis. Meestal begint een verbouwing met slopen, zo ook hier. Nu is de rust echt verstoord. Met een kangoo werd de schoorsteen onttakeld en ineens waren wij ook puin aan het afvoeren.
Zaterdag en zondag doen we weinig, houden we een beetje vakantie. Al zouden we op afroep wel moeten helpen met geiten vangen. Geiten zijn veel moeilijker dan schapen met honden op te drijven. Maar Diane komt rond 12 uur melden dat het haar toch is gelukt de geiten in de woolshed te drijven. Zondagmorgen worden ze opgehaald, ze gaan vnl. naar India.
Nadat de geiten zijn opgehaald maken we een tour naar het hoogste punt in de omgeving. Hier staan verschillende televisie en telefoonmasten. Het is een behoorlijk eind rijden en gelukkig zijn we met een 4x4 auto want voor onze bus was het niet echt een geschikte route. We hebben een magnifiek uitzicht naar alle kanten, Napier, Gisborne, Ruapehu en Tongariro zijn allemaal te zien.
’s Middags nog lekker gewandeld in het arboretum, op zoek naar een boom die vanaf ons terras goed te zien is en die me de hele tijd al intrigeert. Natuurlijk hoop ik ook eindelijk ook eens een Mexicaanse eik te ontdekken.
_____________________--

Maandag is zo goed als al ons eten op en gaan we op pad. Eerst naar Gisborne en daarna naar Te Puia. In de afgelopen weken heb ik verschillende keren contact gehad met de Registration Board en inmiddels weet ik dat ze het niet toestaan dat ik daar 2 dagen in het ziekenhuis ga werken. Eerst moet ik allerlei papieren uit NL hebben en 275 dollar betalen en dan is het geoorloofd. Helaas gaat het dus niet door, maar Margriet werkt vandaag(12 maart) en we gaan bij haar op bezoek. Er is een röntgenkamer met een oud systeem en een klein ontwikkelmachientje. De hoeveelheid patiënten zal ongeveer gelijk zijn als het aanbod in Soest. Alles ziet er oud maar zeker schoon en onderhouden uit. Jammer dat het niet door gaat voor mij.
We logeren in het Te Puia Springs hotel. Dit is ongeveer even oud maar slecht onderhouden. Er is een Hot Spring en die gaan we meteen maar proberen. De temp van het water is 45 gr. erg warm dus langzaam doorkomen.
We vervolgen ons weg naar het noorden, de Eastcape. De weg loopt vooral langs de kust en we hebben telkens prachtige uitzichten. Maar ook landinwaarts is het landschap de moeite waard. Veel hoogteverschillen, af en toe wat boerderijen, hier en daar wat naaldbomenplantages en verder veel bos en zich herstellend native forest.
In een touristeninformatiefolder heeft db een overnachtingplaats gevonden die wat verder landinwaarts ligt. Als we de weg hebben gevonden die naar het station leidt, lezen we gelukkig dat het nog 16 km is. Na ongeveer 1 km is er nog een klein huisje en daarna helemaal niets meer. De onverharde weg is wel goed begaanbaar en we rijden dapper door. Op het laatst moeten we nog 2 keer door de rivier rijden waar ik helemaal geen zin in had. Ik denk ook meteen dat ik morgen weer terug moet en ons is verteld dat het weer slecht zal worden. Dus regen zal de rivier alleen maar woester en dieper maken. Maar nog weer 3 kwartier terug rijden lijkt me ook niets, dus maar verder. Bij Mangaore station aangekomen is er niemand te zien, alleen kippen, honden, katten, pauwen, alpaca’s, schapen, paarden koeien en eenden. We wachten een poosje en een man verschijnt die vertelt dat het goed is dat we daar overnachten. In een soort kamphuis. Er staat op het erf nog een auto van een man die zoek is geraakt. Er wordt al enige tijd naar hem gezocht en gelukkig horen we later dat hij erecht is. Als je de bergen hier in gaat moet je echt weten wat je doet. Er zijn geen paden en alles is heel dicht begroeid. Dus GPS oid meenemen. De volgende morgen lopen we nog een rondje over het erf en gaan redelijk vroeg weer op pad. De eigenaar en de geitenvanger zijn al weg en gelukkig heeft het weinig geregend vannacht. Geen woeste rivieren waar we door moeten. Het is niet erg mooi weer vandaag en zeker als we ’s middags bij een B&B in Ohiwa harbour aankomen is het beestachtig slecht. Jammer want we wilden net eens lekker gaan vogelen. Maar Meg en Mike van het B&B (zijn we verleden jaar ook geweest) zijn zeer onderhoudend en voordat we het weten is het 11 uur geweest. Vooral veel verhalen en foto’s over het bouwen van de muur voor hun huis. Ze wonen op redelijk grote hoogte en enkele jaren geleden is na een lange tijd van regen de berg voor hun huis in zee gestort. Nu zijn er palen de grond en de berg in gedreven om de boel weer te verankeren zodat ze er nog jaren kunnen blijven wonen.
Ook bij het ontbijt houden de verhalen over alles en nog wat niet op en we moeten ons echt los rukken om weg te gaan. We worden op een vrijwilligerslunch in Eastwoodhill verwacht.
Door de Waioeka gorge en vanaf Matawai via een binnenweg rijden we naar Ngatapa. We zijn nog net op tijd om de laatste hapjes op te maken. Al krijgen we bijna geen tijd om te eten, want ieder wil even een praatje met ons maken. Sara en Rodney komen over een maand naar NL en willen graag naar ons pinetum komen kijken. En als we verder nog ideeën hebben om arboreta of musea te bezoeken willen ze dat ook graag horen. Daar moeten we dus een avondje op bezoek.
Db heeft van Sally Willis een catalogus van Hackfalls arboretum gekregen. Plantjaar, plaats etc staat allemaal vermeld. Nu kunnen we eindelijk eens een Mexicaanse eik gaan vinden. Van de 467 eiken zouden er 181 exemplaren Mexicaanse eiken moeten zijn.

Lekker leventje

De rest van het weekend hebben we in Gisborne doorgebracht. Wat een heerlijk klimaat is het toch in Gisborne. Meer wind, lekker veel zon en ’s avonds blijft het vooral warmer dan in Tiniroto. In Tiniroto zitten we een stuk landinwaarts en vooral ook een stuk hoger. Overdag warmer en ’s nachts kouder.
Zaterdagavond bij Sally op het eten geweest. Zondag reed de stoomtrein van Gisborne naar Waimata. Eerst zijn we hem rijdend gaan fotograferen en ’s middags zijn we meegereden. We hadden Diane gevraagd ook te komen en ook zij genoot volop. Even een dagje weg van de boerderij. Terug in Gisborne nog wat wezen drinken en hier heeft Dick aan Diane voorgesteld om een half jaar op het arboretum te komen passen. Zo nodig wat helpen op de farm etc.
Ze schrok niet, dacht er even over, zei dat er ws geen belemmeringen zouden zijn. Maar nog wel even rustig over denken.
Op de terugweg naar Tiniroto hebben we een kleine omweg gemaakt over een onverharde weg, Doneraillepark. Een weg nog verder landinwaarts waar nog verschillende boerderijen zijn. Vooral grote hoogte verschillen wat het zeer imposant maakt.
_____________________
Dinsdag zouden we een rondtour over de farm krijgen. Diane moest eerst even met de honden weg en dan zouden we gaan. Maar onverwachts hadden Bob en Anne bedacht dat ze nog wat spullen moesten halen en wat labels aan bomen moesten doen. Hadden wij net ’s ochtends weer een bijzondere struik uitgespit om elders te zetten. Meteen een hoop commentaar en gemopper. De oudjes kunnen de veranderingen niet aanzien en ipv blij te zijn dat niet alles overwoekerd wordt, zien ze alleen de kleine onkruidjes. Er aardig waren ze niet, ook veel antwoorden op onze vragen kregen we niet. Ze hebben beide veel kennis, maar willen dat niet met die dutchies delen.
’s Middags dus een rondtour. Nu zijn er van allerlei vervoermiddelen op het bedrijf, maar op de weilanden kan je eigenlijk alleen met een farmbike (motor met 4 wielen) of met de Mule een klein autoachtig geval, maar beide behoorlijk krachtig. Of db het ziet zitten om op de farmbike achter ons in de Mule aan te rijden. Uh… ja hoor. Eerst even een proefrondje van een halve minuut en daar gaan we. Diane rijdt ons naar alle punten van de farm en vertelt honderduit. Ze wijst ons haar kalveren en van alle schapen die we tegenkomen weet ze hoe oud ze zijn. Als een echte coureur rijdt db achter ons aan. Ook de heel steile hellingen zijn gelukkig geen probleem. Als db op een gegeven moment niet meer achter ons zit schrikt Diane echt. Het gevaar van kantelen is waarlijk groot en de opluchting is zichtbaar als hij er weer aankomt. Een of ander valk had hem doen stoppen. We rijden zo’n 2 uur rond en ik zou helemaal verdwaald zijn als ik daar alleen geweest was. Hek in en hek uit, berg op en af en geen zicht meer terug. Zij weet de weg op haar duimpje en als we al bijna thuis zijn herken ik weer iets. Heel leuk en vooral leuk dat Diane er zo rustig de tijd voor neemt en zoveel wil vertellen. En trots natuurlijk ook, want ze runt het wel allemaal alleen sinds haar man 5 jaar geleden is verongelukt. Nog wat napraten met een kopje koffie en daarna nog even wat rommelen in het arboretum. Vanavond weer heerlijk gegeten, de maan zien opkomen en voor kapper gespeeld.

Weer op het net

Vandaag heb ik eindelijk weer eens wat kunnen doen op het weblog. Ik heb meteen ca 8 stukjes geupload met wat foto’s erbij. Misschien passen de foto’s niet helemaal bij de tekst, misschien ook wel. Maar om het verhaal chronologisch te lezen moet je nu beginnen bij Hackfalls en dan stuk voor stuk naar boven gaan. In dit geval wel onhandig dat de nieuwe tekst boven aan komt te staan. Dick is ook zijn weblog aan het bijwerken. Heel anders dan de mijne en misschien denken jullie wel dat we niet samen op reis zijn, maar dat zijn we wel.

Met de zelfontspanner een foto gemaakt als bewijs.

Rijles

Db was er ineens van overtuigd dat hij zou gaan leren autorijden en stapte vandaag achter het stuur. Het pad naar de weg is vrij lang, bochtig en heuvelachtig en het ging mij als snel te hard, te veel naar rechts, te veel naar links etc. Ik geloof niet dat ik een goede instructeur ben (weet ik wel zeker) en daarom nam Morris in Eastwoodhill het van me over. Hij mocht meteen in de mule verder oefenen. En ’s middags om 5 uur kwamen ze samen lachend naar beneden dus ik denk dat het allemaal wel goed is gegaan. Verder heeft hij geoefend met afrastering zetten en ik heb de gardenladies een handje geholpen. De uppergardenlady bedacht meteen een geweldige hoeveelheid zware klussen die de oude dames allemaal niet doen en binnen notime liep het zweet al van mijn voorhoofd. Er is hier helaas geen pool om in te duiken, wel staan er overal sproeiers die de nodige verkoeling brengen. Afgelopen nacht was het behoorlijk koud, we moesten er zelfs een deken bij gaan zoeken. Ook vanochtend (8 gr) moest de verwarming in de auto zelfs aan. Eenmaal in de zon is de kou weer helemaal weg.

Hoog bezoek

Dinsdag zullen Lady Anne en Bob Berry komen. We moeten maandag dus wel zorgen dat alles er picobello uit ziet. Dus vegen, vuil afvoeren etc. Omdat de zon weer behoorlijk heet was, bedacht ik maar dat het zwembad aangeveegd moest worden. Er ligt al aardig wat zand op de bodem en met een bezem kon ik dat prima naar 1 hoek vegen. In het water dus. Ook nu moet ik oppassen niet te verbranden. We zien er trouwens allebei al behoorlijk verkleurd uit, niet rood en ook niet echt bruin want dat zullen we nooit worden. Voor ’s avonds lekker een worteltjestaart bereid, die we samen in een keer helemaal hebben opgemaakt. Dinsdag hopen we Lady Anne en uncle Bob natuurlijk ook te spreken. Ze komen om half elf en ze hebben bezoek uit Engeland meegenomen. Wetende dat ze net uit Gisborne komen, een uur rijden, denken we dat ze eerst even een kopje koffie zullen nemen voordat ze het arboretum in stappen. Niets daarvan, meteen nadat ze arriveerden verdwenen ze in het arboretum en helaas was db te laat om mee te gaan. Lady Anne is slecht ter been en bleef in de tuin waar ik en later ook db heerlijk met haar hebben zitten praten. 87 jaar en heel goed bij en ook geïnteresseerd in van alles. Rond drie uur zijn allen weer vertrokken en hebben we het rijk weer voor onszelf. In ieder geval het zwembad. Db is in het arboretum begonnen de paden begaanbaar te maken. Hier en daar een kant afsteken en verder het onkruid dat de schapen niet willen eten verwijderen. Distels, vingerhoedskruid, gele toorts etc. Dit lijkt een eindeloze klus, maar dat stuk dat ie gedaan heeft is beduidend opgeknapt. Voorlopig werk zat!Tegen de avond nog een wandeling gemaakt en onderweg nog een schaap uit de modder moeten redden. Ook nadat ie eruit was wilde hij nog niet echt weglopen, terwijl die er eigenlijk nog wel monter uitzag én dat zijn hartslag nog prima was (hoe snel hoort die bij een schaap te zijn?). De kip lag in de oven op ons te wachten en de wandeling was toch weer wat lang geworden. Ik begon al bang te worden dat ie helemaal zwart zou zijn, maar verrukkelijk. Had ik nog nooit gedaan, kip braden in de oven.De volgende ochtend was ons geredde schaap van de plaats waar we hem hadden achter gelaten verdwenen, die heeft zich weer gewoon bij de kudde gevoegd. Vandaag zijn we weer op zoek gegaan naar de perenboom die we verleden week gevonden hadden. We dachten beide ongeveer te weten waar die stond, maar ook na een uur klauteren en zoeken vonden we hem niet. Ik kon het niet uitstaan en ben ’s middags nog maar weer gegaan, nu vanaf de andere zijde. Gelukkig vond ik hem en zag dat we er toch heel dichtbij geweest waren. Het is een klein boompje en hangt overvol met peren. We halen nog wat onkruid en rommel uit het arboretum en houden het voor vandaag weer voor gezien. Morgen gaan we weer op stap. Eerst Eastwoodhill en daarna naar Gisborne waar we wel een paar dagen zullen blijven. Db heeft daar ook nog verplichtingen in het museum. Eénmaal twee uur helpen is daar niet voldoende. Twee jaar dagelijks helpen zou beter zijn.

Mahia

Als we opstaan zaterdag regent het pijpenstelen en is het idee om naar het strand te gaan een beetje over. Toch om 12 uur in de auto gestapt en al heel gauw was het weer droog. We moesten wel weg want we waren aardig door de boodschappen heen. 45 km verderop is de eerste supermarkt en we laden daar een karretje vol. In dit stadje, Wairoa, zit ook de beste pie specialist van heel NZ, dus daar moeten we ook even heen. De meeste winkels zijn om 3 uur al gesloten en wij vertrekken ook al weer gauw.Op Mahia is een beachcamping en daar is nog plek voor ons. Eigenlijk was het er heel rustig, zeker als je weet dat het nog (net) hoogseizoen is. We vinden al snel de fish and chips die we heerlijk op het strand verorberen. Tegen zonsondergang nog wat vogels wezen spotten en bekeken wat we hier nog meer kunnen doen. Er lopen nog enkele weggetjes naar het zuiden, maar ws onverhard. Deze gaan we zondagsmorgens op. Al heel snel zijn we uit de bewoonde wereld en zitten we weer tussen de schapen en hier vooral ook veel wilde geiten. Net voor het einde van de weg loopt nog een man te scharrelen die daar ook nog een soort woning heeft. Prachtige uitzichten over zee en land.Voor onze lunch hoopten we weer zo’n overheerlijk visje te nemen maar helaas was deze nu gesloten. De eerstvolgende visboer is naar ons idee 38 km naar het noorden. Ergens, wat noordelijker, hebben we op de heenweg een giftshop gezien en we gaan eens kijken of deze vandaag open is. Dat blijkt het geval en als we weer in de auto zitten zien we in de buurt toch ook een fish and chips. Op weg terug naar Tiniroto gaan we nog even de Te Reinga watervallen bekijken. Thuis gekomen staat er een auto bij het arboretum. Bezoekers! De eerste sinds wij hier zijn. Vanaf ons terras kunnen we ze op een gegeven moment traceren en als we zien dat ze teruggaan, gaat db even naar ze toe. Even een praatje maken.

Tui

Vrijdag komt het terras af en wijden we het in met een heerlijk koel Tui biertje.Omdat het al wat laat op de middag is heb we geen zin meer om vandaag nog op pad te gaan. We blijven dus ‘thuis’ en gaan zaterdagmorgen richting Mahia, een schiereiland ten zuiden van ons. Men zegt dat de stranden daar zo mooi zijn.

4000 schapen

Donderdag komt de community allemaal helpen met het scheren van de schapen. Het is al vroeg een drukte van auto’s op de weg en we horen de honden druk hun werk doen. We zullen wel gaan kijken hoe het er allemaal aan toe gaat, maar we beginnen eerst gewoon waar we gisteren zijn geëindigd. Dick aan zijn terras en ik ga weer op pad met de heggenschaar en kruiwagen. Rond lunchtijd duiken we weer in het zwembad om een beetje opgefrist bij het schapengebeuren aan te komen. De muziek staat keihard aan en als we binnen komen zien we niet direct wat er nou allemaal gebeurd. Er zijn ca 30 mensen aan het werk en alles gaat super snel. Een man haalt een schaap uit het hok, komt met schaap door een klapdeurtje op de vloer, pakt de tondeuseachtige shaver, heeft het schaap ook meteen op de juiste manier vast, scheert rondom de kont en de buik de wol weg en duwt het schaap achter zich door een glijbaan naar de vrijheid. Onderwijl wordt de afgeschoren wol meteen uit het werkvlak weggeveegd. De wol wordt ontdaan van de evt. poep en viezigheid en de schone wol wordt op een hoop geveegd en in een bak gedaan waar het tot een baal wordt geperst. Er hangen 6 scheerapparaten en 12 mannen zijn aan het scheren. Terwijl de een scheert, pakt de ander weer een schaap en kan als hij weer binnenkomt meteen het scheerapparaat weer oppakken. Er lopen 6 vrouwen met een soort schuivers de wol te verzamelen en te sorteren. Ook zijn er tussendoor nog een paar kinderen aan het spelen. Voordat ik het wist kreeg ik ook een schuiver in mijn hand en ging maar gewoon doen wat de anderen ook deden. Raar hoor, dat Dick niet meteen een schaap in zijn handen geduwd kreeg, hij moest maar blijven toekijken.

En zo werden tussen 8 en half drie zo’n 4000 schapen behandeld. Niet ruig, niet zachtzinnig maar professioneel. Als binnenkort de ram komt zijn alle schapen mooi schoon en is de kans op bevruchting het grootst. We rommelen nog wat en willen vandaag echt weer lekker door het arboretum gaan wandelen. Nog even de boel een beetje afwerken en ja hoor…. weer een waterlek. Het water stroomt weer rijkelijk. Dit keer komt Diane het zelf even repareren, want alle schapenscheerders zijn na een dag hard werken met z’n allen naar de pub. Wij duiken nog even in het zwembad en dan maar weer eens kijken of er nog wat vlees in de koelkast zit. Afgelopen maandag hebben we vlees gekregen, lam, vark, en rund, ruim 3 kg, voorlopig genoeg zou ik zeggen. Wel heerlijk allemaal, vlees dat niet bij een slager of een fabriek is geweest.

Waterlek

Ook woensdag beloofde het weer een mooie dag te worden. Om 10 uur was het eigenlijk al te warm om in de zon te werken, maar in de schaduw is de temperatuur prima. En we hebben de pool in de buurt en daar maken we regelmatig gebruik van. Dick is bezig met het aanleggen van een terras. De voorbereidingen hiervoor zijn het belangrijkst, met name het waterpas maken van het geheel. Dan wit zand erover en dan de loodzware tegels erop. Die tegels zijn me veel te zwaar, dus help ik af en toe met aanvoer van zand. Verder ontdek ik alle rozen in de hele tuin. Echte rozenliefhebbers zouden hier hun hart kunnen ophalen. Met snoeien haal ik vooral mijn armen en benen open. Kruiwagens overvol met takken en snoeisels voer ik af en iedere keer zie ik weer nieuw te snoeien struiken. Behalve rozen staan er ook vele soorten rododendron, lelie en hortensia. Ons plan om in de middag weer een wandeling door het arboretum te gaan maken valt helemaal in het water omdat Dick met zijn spa op een waterleiding stoot. We vrezen meteen dat het de leiding van ons zwembad is en doen meteen de pomp uit. Dit helpt niet en dus maar gauw hulp gehaald. Dino, de bedrijfsverzorger, komt al gauw aan op zijn squat en bekijkt de zaak heel laconiek. Hij weet meteen dat het de waterleiding is die naar zijn huis loopt, belt Diane om de pomp uit te zetten en komt al heel vlug terug met een nieuw stuk slang en fitting. Even voor nood opgelost, vrijdag komt het helemaal goed. Terwijl ik eigenlijk dacht, hoe lang gaat het hier duren voordat er eindelijk iemand is die waterleidingen kan repareren. Maar als je zo afgelegen woont moet je heel veel zelf kunnen en dus ook zelf doen.Op de sheepfarm is het een drukte van belang want morgen moeten alle schapen van de vieze wol aan hun poten en gat worden ontdaan. Ze worden vandaag nog allemaal naar huis gedreven waar ze allemaal bij elkaar op een heel klein stukje land wachten op de behandeling.

Egel in de pool

Dinsdag komt Diane ook nog een poosje helpen, poeh wat werkt die meid hard en wat is ze sterk. Als ze weer weg gaat houden wij het ook voor gezien. Het is warm en het zwembad lonkt. We luieren lekker een beetje en als het in de zon niet meer te warm is gaan we het arboretum in. Er zou in dit arboretum de grootste collectie van Mexicaanse eiken moeten staan en ik hoop natuurlijk wat eikeltjes daarvan te kunnen meenemen. Het pad is niet helemaal duidelijk, maar we moeten toch telkens het pad af om de labels aan de bomen te lezen. Het terrein hier is behoorlijk heuvelachtig en daar we meer naast het pad dan erop lopen is het een ware klauterpartij. Daar hadden we niet op gerekend. Zou Bob dat nu dagelijks hebben gedaan? Ook na ruim een uur wandelen hebben we nog steeds geen Mexicaanse eik gevonden. Wel een Chinese peer en met bijna 2 kg peren keren we zo goed en zo kwaad als het gaat terug naar huis. Nog even opfrissen in de pool en zorgen dat we voor donker binnen zijn want het is hier echt stikdonker. We proberen nog te bedenken hoe we Diane zullen vertellen dat er een egel was verdronken in het zwembad. An eagle has landed in your pool; or should we say: an eagle is drowned in your bath? Zal ze wel (weer) denken: die zijn gek. Want eigenlijk heeft ze helemaal geen tijd voor grapjes.

Zwembad

Nou proberen we dus de eerste dag wat tijd te plannen om een wandeling door het arboretum te gaan maken, maar aan het einde van de middag had ik vooral veel zin om het zwembad in te gaan. Nog even lekker met biertje en chips wat genieten van het uitzicht en de rust alhier. Hoe goed ik mijn best ook doe, ik hoor geen autowegen. Wel veel schapen, pukeko’s, eksters (nz eksters maken heel andere geluiden dan de nederlandse) en cicades.We wonen in het huisje van Isobel Berry, de zus van Bob. Zij (97 jaar) is 2 jaar geleden naar een verzorgingshuis gegaan. Diane heeft nu ook nog de zorg voor dat huisje van tante. Ze heeft het zo druk dat de privé spullen er allemaal nog gewoon in staan. Ik zie hier spulletjes die wij 40 jaar geleden ook in huis hadden, sommige echt precies hetzelfde. Wij beginnen hier in huis de boel een beetje te sorteren en op te ruimen zodat we een beetje een plekje voor onszelf krijgen. Tjongejonge wat heeft het vrouwtje allemaal verzameld in haar leven.

Hackfalls

Hackfalls
Maandagmorgen, met voor een week eten en drinken bij ons, gaan we al vroeg op pad richting Tiniroto. De echte kiwi’s op de camping zijn uiterst verbaasd wat we daar nou te zoeken hebben. Niemand weet dat daar ook een arboretum is, dus leggen we het maar even uit. Dat Bob Berry, die het arboretum in de loop der jaren heeft opgebouwd, inmiddels 90 jaar is en 6 maanden geleden samen met zijn vrouw Lady Anne, naar de stad is verhuisd. Jaren hebben zij samen het arboretum en de tuin rondom het huis dat bij de entree staat verzorgd. Bob ging dagelijks wel het arboretum in voor inspectie en werkzaamheden. Hackfalls is eigenlijk een grote boerderij (of station zoals ze het hier noemen) en toen Bob nog boer was is hij de bomen erbij gaan doen. Nu woont en werkt zijn nicht Diane Playle op de boerderij. Omdat uncle Bob er niet meer woont krijgt zij ook de zorgen voor het arboretum erbij. Als eerste wil zij in het huis van Anne en Bob gaan wonen. Voordat Anne met Bob kennismaakte had zij een landgoed in Engeland, Rosemoor gardens, dat zij aan de Horticultural Society heeft geschonken om met Bob mee naar NZ te gaan. Dat was zo’n 20 jaar geleden toen zij ca 67 jaar oud was. In die 20 jaar heeft zij de tuin met zeer veel verschillende planten beplant. En aan alle planten zit een label met de naam. Voor de verbouwing moet een deel van de tuin verdwijnen en al die bijzondere planten moeten naar een andere plek. Veel was al gebeurd, maar heel veel nog niet. En ook het snoeien is de laatste jaren wat te weinig gedaan. Genoeg te doen dus, en als we in het arboretum zelf aan het werk willen, ook prima.