Lekker leventje

De rest van het weekend hebben we in Gisborne doorgebracht. Wat een heerlijk klimaat is het toch in Gisborne. Meer wind, lekker veel zon en ’s avonds blijft het vooral warmer dan in Tiniroto. In Tiniroto zitten we een stuk landinwaarts en vooral ook een stuk hoger. Overdag warmer en ’s nachts kouder.
Zaterdagavond bij Sally op het eten geweest. Zondag reed de stoomtrein van Gisborne naar Waimata. Eerst zijn we hem rijdend gaan fotograferen en ’s middags zijn we meegereden. We hadden Diane gevraagd ook te komen en ook zij genoot volop. Even een dagje weg van de boerderij. Terug in Gisborne nog wat wezen drinken en hier heeft Dick aan Diane voorgesteld om een half jaar op het arboretum te komen passen. Zo nodig wat helpen op de farm etc.
Ze schrok niet, dacht er even over, zei dat er ws geen belemmeringen zouden zijn. Maar nog wel even rustig over denken.
Op de terugweg naar Tiniroto hebben we een kleine omweg gemaakt over een onverharde weg, Doneraillepark. Een weg nog verder landinwaarts waar nog verschillende boerderijen zijn. Vooral grote hoogte verschillen wat het zeer imposant maakt.
_____________________
Dinsdag zouden we een rondtour over de farm krijgen. Diane moest eerst even met de honden weg en dan zouden we gaan. Maar onverwachts hadden Bob en Anne bedacht dat ze nog wat spullen moesten halen en wat labels aan bomen moesten doen. Hadden wij net ’s ochtends weer een bijzondere struik uitgespit om elders te zetten. Meteen een hoop commentaar en gemopper. De oudjes kunnen de veranderingen niet aanzien en ipv blij te zijn dat niet alles overwoekerd wordt, zien ze alleen de kleine onkruidjes. Er aardig waren ze niet, ook veel antwoorden op onze vragen kregen we niet. Ze hebben beide veel kennis, maar willen dat niet met die dutchies delen.
’s Middags dus een rondtour. Nu zijn er van allerlei vervoermiddelen op het bedrijf, maar op de weilanden kan je eigenlijk alleen met een farmbike (motor met 4 wielen) of met de Mule een klein autoachtig geval, maar beide behoorlijk krachtig. Of db het ziet zitten om op de farmbike achter ons in de Mule aan te rijden. Uh… ja hoor. Eerst even een proefrondje van een halve minuut en daar gaan we. Diane rijdt ons naar alle punten van de farm en vertelt honderduit. Ze wijst ons haar kalveren en van alle schapen die we tegenkomen weet ze hoe oud ze zijn. Als een echte coureur rijdt db achter ons aan. Ook de heel steile hellingen zijn gelukkig geen probleem. Als db op een gegeven moment niet meer achter ons zit schrikt Diane echt. Het gevaar van kantelen is waarlijk groot en de opluchting is zichtbaar als hij er weer aankomt. Een of ander valk had hem doen stoppen. We rijden zo’n 2 uur rond en ik zou helemaal verdwaald zijn als ik daar alleen geweest was. Hek in en hek uit, berg op en af en geen zicht meer terug. Zij weet de weg op haar duimpje en als we al bijna thuis zijn herken ik weer iets. Heel leuk en vooral leuk dat Diane er zo rustig de tijd voor neemt en zoveel wil vertellen. En trots natuurlijk ook, want ze runt het wel allemaal alleen sinds haar man 5 jaar geleden is verongelukt. Nog wat napraten met een kopje koffie en daarna nog even wat rommelen in het arboretum. Vanavond weer heerlijk gegeten, de maan zien opkomen en voor kapper gespeeld.