Woensdagmorgen lekker in ons eigen tempo wat gerommeld en gewerkt en ’s middags kregen we hulp. Met de trekker kwam Dino er even wat bomen uithalen om ze vervolgens elders weer te planten. Gaat wel heel wat sneller dan met de hand uitspitten, jammer dat hij niet overal bij kan met de trekker. Vooral weer lekker gezwommen en daarna weer een driegangen menu klaargemaakt. Even voor de duidelijkheid, als ik niet spreek over fish and chips maak ik dus zelf uitgebreide maaltijden klaar. Soep, salades, vlees, kumara, stoofperen en inmiddels heb ik de appeltaart als toe ook ontdekt. Helaas hebben we geen slagroom in huis, dat zou het helemaal toppie maken.
Donderdag een rustige dag in ons eigen tempo, totdat……… er een camper op de weg verschijnt en nog een en dus gauw maar eens kijken wat voor bezoek er aan komt. De mensen zeggen dat er wel 21 van die grote campers komen. Nou er is een parkeerplaats waar 3 gewone auto’s kunnen staan en ik loods de aankomende campers naar de cattleyard. Er is echt voldoende ruimte om ze allemaal kwijt te kunnen, maar erg goed rijden met die grote bakken lukt niet, laat staan parkeren. Verschillende vrouwen maken zich al druk over de terugweg: stel dat ze iemand op de oprijlaan (ca 2 km smalle ongeasfalteerde weg) tegenkomen, uitwijken kan niet op veel plaatsen. Enkele gaan ook echt een wandeling maken, anderen gaan al snel weer terug. De groep is met zijn allen op reis, omdat ze iets te vroeg op plaats van bestemming zouden aankomen was de voorste camper maar naar het arboretum gereden. En ze volgden allemaal, doet me wel aan schapen denken.
Vrijdag kwamen de bouwvakkers vast een begin maken met de verbouwing van het huis. Meestal begint een verbouwing met slopen, zo ook hier. Nu is de rust echt verstoord. Met een kangoo werd de schoorsteen onttakeld en ineens waren wij ook puin aan het afvoeren.
Zaterdag en zondag doen we weinig, houden we een beetje vakantie. Al zouden we op afroep wel moeten helpen met geiten vangen. Geiten zijn veel moeilijker dan schapen met honden op te drijven. Maar Diane komt rond 12 uur melden dat het haar toch is gelukt de geiten in de woolshed te drijven. Zondagmorgen worden ze opgehaald, ze gaan vnl. naar India.
Nadat de geiten zijn opgehaald maken we een tour naar het hoogste punt in de omgeving. Hier staan verschillende televisie en telefoonmasten. Het is een behoorlijk eind rijden en gelukkig zijn we met een 4x4 auto want voor onze bus was het niet echt een geschikte route. We hebben een magnifiek uitzicht naar alle kanten, Napier, Gisborne, Ruapehu en Tongariro zijn allemaal te zien.
’s Middags nog lekker gewandeld in het arboretum, op zoek naar een boom die vanaf ons terras goed te zien is en die me de hele tijd al intrigeert. Natuurlijk hoop ik ook eindelijk ook eens een Mexicaanse eik te ontdekken.
_____________________--
Maandag is zo goed als al ons eten op en gaan we op pad. Eerst naar Gisborne en daarna naar Te Puia. In de afgelopen weken heb ik verschillende keren contact gehad met de Registration Board en inmiddels weet ik dat ze het niet toestaan dat ik daar 2 dagen in het ziekenhuis ga werken. Eerst moet ik allerlei papieren uit NL hebben en 275 dollar betalen en dan is het geoorloofd. Helaas gaat het dus niet door, maar Margriet werkt vandaag(12 maart) en we gaan bij haar op bezoek. Er is een röntgenkamer met een oud systeem en een klein ontwikkelmachientje. De hoeveelheid patiënten zal ongeveer gelijk zijn als het aanbod in Soest. Alles ziet er oud maar zeker schoon en onderhouden uit. Jammer dat het niet door gaat voor mij.
We logeren in het Te Puia Springs hotel. Dit is ongeveer even oud maar slecht onderhouden. Er is een Hot Spring en die gaan we meteen maar proberen. De temp van het water is 45 gr. erg warm dus langzaam doorkomen.
We vervolgen ons weg naar het noorden, de Eastcape. De weg loopt vooral langs de kust en we hebben telkens prachtige uitzichten. Maar ook landinwaarts is het landschap de moeite waard. Veel hoogteverschillen, af en toe wat boerderijen, hier en daar wat naaldbomenplantages en verder veel bos en zich herstellend native forest.
In een touristeninformatiefolder heeft db een overnachtingplaats gevonden die wat verder landinwaarts ligt. Als we de weg hebben gevonden die naar het station leidt, lezen we gelukkig dat het nog 16 km is. Na ongeveer 1 km is er nog een klein huisje en daarna helemaal niets meer. De onverharde weg is wel goed begaanbaar en we rijden dapper door. Op het laatst moeten we nog 2 keer door de rivier rijden waar ik helemaal geen zin in had. Ik denk ook meteen dat ik morgen weer terug moet en ons is verteld dat het weer slecht zal worden. Dus regen zal de rivier alleen maar woester en dieper maken. Maar nog weer 3 kwartier terug rijden lijkt me ook niets, dus maar verder. Bij Mangaore station aangekomen is er niemand te zien, alleen kippen, honden, katten, pauwen, alpaca’s, schapen, paarden koeien en eenden. We wachten een poosje en een man verschijnt die vertelt dat het goed is dat we daar overnachten. In een soort kamphuis. Er staat op het erf nog een auto van een man die zoek is geraakt. Er wordt al enige tijd naar hem gezocht en gelukkig horen we later dat hij erecht is. Als je de bergen hier in gaat moet je echt weten wat je doet. Er zijn geen paden en alles is heel dicht begroeid. Dus GPS oid meenemen. De volgende morgen lopen we nog een rondje over het erf en gaan redelijk vroeg weer op pad. De eigenaar en de geitenvanger zijn al weg en gelukkig heeft het weinig geregend vannacht. Geen woeste rivieren waar we door moeten. Het is niet erg mooi weer vandaag en zeker als we ’s middags bij een B&B in Ohiwa harbour aankomen is het beestachtig slecht. Jammer want we wilden net eens lekker gaan vogelen. Maar Meg en Mike van het B&B (zijn we verleden jaar ook geweest) zijn zeer onderhoudend en voordat we het weten is het 11 uur geweest. Vooral veel verhalen en foto’s over het bouwen van de muur voor hun huis. Ze wonen op redelijk grote hoogte en enkele jaren geleden is na een lange tijd van regen de berg voor hun huis in zee gestort. Nu zijn er palen de grond en de berg in gedreven om de boel weer te verankeren zodat ze er nog jaren kunnen blijven wonen.
Ook bij het ontbijt houden de verhalen over alles en nog wat niet op en we moeten ons echt los rukken om weg te gaan. We worden op een vrijwilligerslunch in Eastwoodhill verwacht.
Door de Waioeka gorge en vanaf Matawai via een binnenweg rijden we naar Ngatapa. We zijn nog net op tijd om de laatste hapjes op te maken. Al krijgen we bijna geen tijd om te eten, want ieder wil even een praatje met ons maken. Sara en Rodney komen over een maand naar NL en willen graag naar ons pinetum komen kijken. En als we verder nog ideeën hebben om arboreta of musea te bezoeken willen ze dat ook graag horen. Daar moeten we dus een avondje op bezoek.
Db heeft van Sally Willis een catalogus van Hackfalls arboretum gekregen. Plantjaar, plaats etc staat allemaal vermeld. Nu kunnen we eindelijk eens een Mexicaanse eik gaan vinden. Van de 467 eiken zouden er 181 exemplaren Mexicaanse eiken moeten zijn.
No comments:
Post a Comment