Nadat we vrijdag alle benodigde acties in Gisborne hadden gedaan, laadden we de auto vol met boodschappen om daarna direct naar Tiniroto te rijden. We denken daar nu nog 10 dagen te zijn, dus voor 10 dagen boodschappen mee. Fruit hoeft niet want dat kunnen we in overvloed plukken. Druiven, peren en appels, trouwens rapen we ook volop kastanjes en walnoten. Ik kan niet echt goed inschatten hoeveel we nodig hebben. Koek en snoepjes doen we dit keer maar wat minder, brood wat meer. Helaas ben ik de rozijnen vergeten, moet ik dus aan de appeltaart maar druiven toevoegen.Het bleek behoorlijk hard gewaaid te hebben, allerlei vazen en emmers die we buiten hadden staan lagen her en der verspreid. We richten ons huisje weer in en genieten weer van de rust en het uitzicht.Zaterdagmorgen ben ik weer enkele boompjes gaan bevrijden van de bescherming tegen de schapen, nu aan de overkant van het meer. Eerst dus een kwartier lopen en tussen de jonge stiertjes door. Ze zijn nieuwsgierig en bang tegelijk en ze blijven om me heen hangen.Via een schapenpaadje kwam ik weer boven op een heuvel en daar vond ik de eerste Mexicaanse eik. En nummer 2 en 3 volgden heel rap. Ze bestaan dus echt, maar je moet wel een beetje klimmen om ze te vinden. Db is weer naar de oude brandstapel om daar een beetje op te ruimen. Ooit heeft daar iemand een vuur gemaakt maar de boel is helemaal niet afgefikt en nu is het een grote houthoop met onkruid etc. In een arboretum hoort geen rotzooi dus opruimen maar. Nou heb ik al op meerdere plekken verzamelingen dood hout gezien, ook dat moet allemaal opgeruimd. Fikkie binnenkort?Zondag 18 maart is het ’s ochtends helemaal niet koud, maar de zon schijnt niet. Dikke bewolking, regen op komst? Ik maak een lange wandeling om weer nieuwe plekkies te ontdekken en om verschillende appelbomen op te sporen. Ik kom een biggetje tegen dat samen met een paard in de wei staat, vreemde combinatie. De appelbomen die in de catalogus staan kan ik echter niet vinden en ga daarom weer op zoek naar de eerste perenboom die we hadden gevonden. Wel een verschrikkelijk eind lopen. ’s Middags gaat het steeds harder waaien en we besluiten gewoon lekker te gaan lezen en luieren. De was die ik tussendoor even had opgehangen droogt als een tierelier, alleen moet ik telkens het wasrek van de grond rapen. De laatste kaarten die we nog hebben schrijven we nog even en als de wind wat minder wordt besluit ik ze even naar de brievenbus in het dorp te brengen. In ieder geval wordt de post maandags gehaald. Na een km rijden moet ik stoppen omdat er een groot deel van een Italiaanse populier op de weg ligt. Omdraaien kan niet, achteruitrijden vind ik veel te ver, dus maar eens kijken of ik hem zelf weg kan krijgen. Een groot deel van de stam is vermolmd en een deel afgebroken. Met heel veel gedoe heb ik eindelijk de weg vrij. Het begint weer wat harder te waaien en dat baart me wel zorgen. De populieren hier zijn allemaal geplant door de eerste settlers. Ze werden gebruik als afscheidingen. Lange rijen populieren zijn nog steeds overal te zien. Maar ze zijn echt oud en vermolmen van binnenuit. Met harde wind waait er nog wel eens een tussenuit. En ik zou er niet graag een op de auto krijgen. In de paddock achter de cattleyard lagen twee dode schapen. Db had er ook nog een gevonden die niet helemaal in orde leek. Dus wij er nog even naar toe. Inderdaad was het beestje niet lekker en wij probeerden hem achterop de Mule te leggen. Toen bleek die ineens wel te kunnen bewegen en dreigde eraf te springen. We zijn nog niet zo handig met die beesten, dus hebben we hem maar weer in de wei gezet. Op weg om Diane te waarschuwen vinden we nog een zieke. Toen die eenmaal op z’n poten stond kwam ze naar ons tóe lopen, dat is echt heel ongewoon. Diane weet prima methodes om de schaapjes te vervoeren en gaf ze thuis meteen medicijnen. Een of andere worm in de darmen.
No comments:
Post a Comment