Van Gisborne naar Auckland vliegen is maar een peulenschil vergeleken met de reis naar Shanghai. Jammer dat het al donker was toen we over NZ vlogen. Zo rustig het op het vliegveld van Gisborne is, zo druk is het in Auckland. Wachtend om in ons toestel te stappen kwam een meneer op ons af. Hij zag aan Dick zijn Eastwoodhillshirt dat wij in Gisborne waren geweest en kwam ons even een hand geven en zijn kaartje. De burgemeester van Gisborne. Jammer genoeg hadden we toen geen tijd om een praatje te maken en in het vliegtuig hebben we hem niet meer terug gezien.
In Shanghai aangekomen konden we ons door een taxi naar het hotel laten brengen, maar dan hadden we geen ritje met de Maglev kunnen maken. Vanaf de luchthaven naar de stad ligt de Maglev, de magneetzweefbaan die met een snelheid van ruim 400 km per uur kan rijden. Nou ja, rijden, voortbewegen. Super.
Na nog een metroritje stonden we in de stad, hoogstwaarschijnlijk in de buurt van ons hotel. Bij een infowinkeltje sprak niemand engels en ook buiten op straat lukte dat maar erg moeilijk. Eindelijk had iemand ons de richting gewezen waar we heen moesten, maar onze straat was nog steeds niet te vinden. In een YMCA kon iemand de naam van ons hotel in Chinese karakters omzetten wat al een grote hulp leek. Toch vonden we na 10 minuten op eigen kracht het hotel. Midden in een oude wijk torent een 19 verdieping hoge toren en wij wonen voor 2 nachtjes op de 12e . Na een kort tukje en met zo min mogelijk tassen gaan we er op uit. Wat een andere wereld zeg, we kijken onze ogen uit. Net naast het hotel is een vlooienmarkt (?) waar ze veel dieren en benodigdheden verkopen. Poesjes, kippen, muizen, vissen, krekels, beo’s en nog veel meer andere vogeltjes. Die handel in krekels was vooral bijzonder. Hele grote krekels in kleine glazen potjes. Ze worden vnl gehouden voor het geluid dat ze maken.
Aan de overkant van de weg is een antiekmarkt en daar is een wat actievere benadering door de verkopers. We kopen wat kralen en het rode boekje van Mao Tsetong en nog wat vaasjes. Ws betalen we veel te veel, al doen ze wel alsof we te weinig betalen. Als we even later door een andere straat lopen kopen we nog vers gebakken koeken voor (omgerekend) 10 eurocent. Wat er allemaal te koop is en alle drukte van de straat geeft ons een heel bijzondere indruk. Als we verderop in wat meer toeristische straten belanden, verandert de sfeer ook meteen. Al die verkopers die zich maar opdringen. We lopen verder tot aan de rivier. Hier hebben we een prachtig zicht op de nieuwbouw in Pudong, de wijk van Shanghai die sinds 1980 helemaal verandert is van oude laagbouwwijk tot torenbouwwijk. Aan onze kant van de rivier staan nog verschillende oudere hoge en statige gebouwen.
Het begon al donker te worden, onze magen begonnen te knorren en de voeten te branden. We willen niet in een modern restaurant oid gaan eten, maar iets authentieks uitzoeken. We belanden in een eettentje waar het behoorlijk druk is, maar waar de meisjes geen engels spreken. Ze beginnen meteen te giechelen en zoeken iemand op die wel ietsepietsie engels kan. We wijzen maar iets aan en krijgen van alles en nog wat op tafel. Bij de soep zit een lepel en bij de noodles stokjes. Hoe gaat dat ook al weer. Al heel snel grijpt een van de meisjes mijn stokjes uit de handen en doet even voor hoe ik moet eten. We worden goed in de gaten gehouden, waar ze ons helpen kunnen doen ze het. Nog een fotootje van de meisjes en dan lopen we naar ons hotel terug. Rondom ons hotel is het een drukte van belang, overal kraampjes met warme hapjes en handelswaar. Druk, gezellig en het voelt absoluut niet bedreigend oid.
